Ο Μπλου περνά μέσα από μια αψίδα φτιαγμένη από παλιά μικρόφωνα, σκισμένες αφίσες συναυλιών και καλώδια που μοιάζουν με κρεμασμένες χορδές κιθάρας. Κάθε του βήμα κάνει τα μέταλλα να ψιθυρίζουν ιστορίες, σαν να θυμούνται ακόμα τα χέρια και τα στόματα που τα άγγιξαν.
Πίσω από την αψίδα, απλώνεται ένας απέραντος κήπος. Χιλιάδες μικρά φαναράκια αιωρούνται στον αέρα, κρεμασμένα από δέντρα-νότες∙ οι κορμοί τους είναι φτιαγμένοι από παρτιτούρες και τα φύλλα τους τρεμοπαίζουν στον ρυθμό ενός αόρατου μετρονόμου που δεν βιάζεται. Το φως τους είναι ζεστό, σαν ανάμνηση.
Η ατμόσφαιρα μοσχοβολά από τη βροχή που μόλις σταμάτησε και έχει κάτι vintage.από παλιά βινύλια που γυρίζουν αργά σε ξεχασμένα πικάπ. Ο αέρας έχει ήχο, ακόμη κι όταν δεν παίζει τίποτα.
Στο κέντρο του κήπου, μια σκηνή χωρίς καλώδια ή ηχεία. Δεν τα χρειάζεται. Εκεί, οι φωνές που χάθηκαν από τον κόσμο των ζωντανών μαζεύονται για μία μόνο νύχτα. Μια νύχτα επιστροφής. Μια νύχτα μνήμης.
Ο Kurt Cobain σκύβει και ψιθυρίζει κάτι στο αυτί της Etta James. Εκείνη χαμογελά αργά, σαν να το περίμενε χρόνια, και του κλείνει το μάτι για να ξεκινήσει καθώς.. ο αέρας αρχίζει να τρίζει και το φως να πάλλεται.
Ο Kurt Cobain με ένα μεταφυσικό τρόπο φέρνει γύρω του τη μπάντα του.. τους Nirvana και ξεκινούν να παίζουν.. Come As You Are!