Ο Μπλου περπατά σε ένα μονοπάτι που μοιάζει να μην υπακούει σε καμία λογική. Κάθε του βήμα τον φέρνει πιο μακριά από ό,τι γνώριζε και πιο κοντά σε κάτι που πάντα ένιωθε. Το χώμα κάτω από τα πόδια του πάλλεται απαλά, σαν να ακούει μουσική που δεν ακούγεται. Τα δέντρα γύρω του δεν στέκονται απλώς, γέρνουν ελαφρά, σαν να ψιθυρίζουν μελωδίες που θυμίζουν τραγούδια ξεχασμένα από τον χρόνο.
Ποτάμια κυλούν δίπλα του, όχι με τον ήχο του νερού, αλλά με ρυθμό. Κάθε κύμα τους είναι ένας χτύπος καρδιάς, και ο Μπλου νιώθει πως αν σταθεί ακίνητος για πολύ, θα αρχίσει κι εκείνος να ρέει μαζί τους.
Το μονοπάτι που ακολουθεί, χωρίς προειδοποίηση, ανοίγει σε ένα ξέφωτο που δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη — ούτε σε αυτούς που δείχνουν όνειρα. Ο ουρανός από πάνω δεν έχει χρώμα· αλλάζει ανάλογα με τον ήχο που γεννιέται κάθε στιγμή.
Κρεμασμένες στα κλαδιά πανύψηλων δέντρων, πολύχρωμες λάμπες τρεμοπαίζουν απαλά, σαν να αναπνέουν. Το φως τους δεν φωτίζει, ακούει..
Δεν υπάρχει σκηνή, δεν υπάρχει μικρόφωνο, δεν υπάρχει πρόγραμμα. Μόνο μουσικοί. Από κάθε εποχή, από κάθε γωνιά του κόσμου. Από κόσμους που ίσως δεν υπήρξαν ποτέ.
Ένας ντράμερ από το μέλλον παίζει δίπλα σε έναν γηραιό ραψωδό από την αρχαιότητα. Τα χέρια τους δεν συγχρονίζονται· οι ψυχές τους όμως ναι. Μια φωνή όπερας υψώνεται στον αέρα και, χωρίς σύγκρουση, αγκαλιάζει ένα άγριο σόλο ηλεκτρικής κιθάρας που σκίζει τη σιωπή σαν φως. Ένα βιολί κλαίει, ένα συνθεσάιζερ χαμογελά, ένα τύμπανο θυμάται.
Ο ήχος εδώ δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Είναι κύκλος. Και κάθε ψυχή που πλησιάζει.. μπορεί να μπει μέσα του — να χορέψει, να τραγουδήσει, να χαθεί, να ξαναβρεθεί. Ο χρόνος δεν μετριέται σε λεπτά ή ώρες. Κυλά όπως κυλάει η μουσική: πότε αργά, πότε εκρηκτικά, πότε παραμένει σχεδόν ακίνητος, εκστασιασμένος και αυτός από υπέροχους μπλουζ ήχους που επιβλητικά περικυκλώνουν και σαγηνεύουν τον όποιο ανυποψίαστο ακροατή...