Η πόρτα ήταν τόσο μεγάλη που ο Μπλου χρειάστηκε να γείρει το κεφάλι πίσω για να διακρίνει το πάνω μέρος της. Ήταν φτιαγμένη από ξύλο παλιό, σκαλισμένο με σύμβολα που δεν ανήκαν σε καμία γνωστή γλώσσα. Πριν προλάβει να την αγγίξει, άνοιξε μόνη της, αθόρυβα, σαν να τον περίμενε από καιρό.

Μπαίνοντας, ένιωσε αμέσως πως είχε περάσει σε έναν χώρο εκτός χρόνου. Μπροστά του απλώθηκε μια βιβλιοθήκη χωρίς τέλος. Ράφια που χάνονταν στο σκοτάδι της οροφής, σκαλωσιές που ανέβαιναν σε δεκάδες επίπεδα, σκάλες που μετακινούνταν αργά, σαν να είχαν δική τους βούληση και να διάλεγαν μόνες τους ποιον θα υπηρετήσουν. Το πάτωμα έτριζε απαλά, όχι από παλαιότητα, αλλά σαν να ψιθύριζε ιστορίες σε κάθε βήμα.
Όμως δεν ήταν η όψη της βιβλιοθήκης που τον μάγεψε. Ήταν αυτό που γέμιζε τον αέρα... Λέξεις!!!

Ο Μπλου περπάτησε ανάμεσα στα ράφια με δέος. Διάβαζε λέξεις στον αέρα: «συγχώρεση», «σιωπή», «αντίο», «αγάπη», «μυστήριο», «όνειρο». Κάποιες έσβηναν πριν προλάβει να τις συλλαβήσει στο μυαλό του, άλλες κόλλησαν πάνω του σαν αναμνήσεις που δεν ήταν δικές του όμως.
Άπλωσε το χέρι του και τράβηξε ένα βιβλίο χωρίς εξώφυλλο. Ήταν ελαφρύ, σχεδόν αβάσταχτο, σαν να μην υπήρχε τίποτα μέσα του. Οι σελίδες του ήταν λευκές, εκτός από την πρώτη. Εκεί, γραμμένη με μολύβι, σαν από παιδικό χέρι, υπήρχε μόνο μία λέξη: Μαγεία!