Η βροχή πέφτει σαν ρυθμικό βινύλιο, γρατζουνώντας τον αέρα με σταθερές, υπομονετικές σταγόνες. Κάθε σταγόνα κι ένα κλικ, σαν βελόνα που ψάχνει αυλάκι.
Ο Μπλου στέκεται κάτω από το σκουριασμένο στέγαστρο ενός ξεχασμένου σταθμού. Το μπουφάν του βαραίνει, μα το βλέμμα του είναι ελαφρύ. Περιμένει κάτι — αν και δεν ξέρει τι.
Και τότε το ακούει.
Ένα σφύριγμα. Μακρινό. Μελαγχολικό.
Σαν να ξεγλίστρησε από παλιά ασπρόμαυρη ταινία.
Οι ράγες αρχίζουν να τρέμουν. Όχι δυνατά. Σαν να αναπνέουν.
Μέσα από την ομίχλη εμφανίζεται ένα τρένο που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Παλιό σαν ξεχασμένη μπαλάντα σε jukebox επαρχιακού μπαρ, μα φωτισμένο με νέον που πάλλεται σαν νυχτερινό κλαμπ των 80s. Η μηχανή του δεν καίει κάρβουνο. Καίει αναμνήσεις.
Δεν υπάρχει μηχανοδηγός.
Μόνο μια ανοιχτή πόρτα.
Ο Μπλου ανεβαίνει.
Δεν βρίσκει ελεγκτή. Μόνο έναν καθρέφτη.
Στο είδωλό του δεν βλέπει το πρόσωπό του — βλέπει όλες τις εκδοχές του: τον νεαρό που άκουγε πρώτη φορά rock σε κασετόφωνο, τον DJ που έπαιζε για τρεις ανθρώπους κι ένιωθε σαν να γέμιζε στάδιο, τον ταξιδιώτη που δεν σταματά να ψάχνει.
Και τότε αρχίζει η διαδρομή.
Πρώτο βαγόνι.
Ο DJ Blue μπαίνει στο βαγόνι χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Οι πόρτες κλείνουν αθόρυβα, το φως χαμηλώνει και οι θέσεις είναι άδειες, τα παράθυρα διάφανα μαύρα, σα πύλες μυστικιστικές και το τρένο ξεκινά χωρίς ήχο, χωρίς προορισμό.
Κάπου ανάμεσα σε ράγες και σκέψεις, μια ανάσα σκοταδιού γίνεται μουσική, που μπορεί να είναι απάντηση.. ή και προορισμός, γιατί μερικές φορές… μια βολή στο σκοτάδι.. είναι η μόνη διαδρομή.