Μια ραδιοφωνική σειρά φαντασίας, όπου ο DJ Blue ταξιδεύει στο χώρο και στο χρόνο για να ανακαλύψει νέους ήχους και ιστορίες.
The Wandering DJ Blue Episode 13 - Η Γιορτή των Χαμένων Φωνών
Ο Μπλου περνά μέσα από μια αψίδα φτιαγμένη από παλιά μικρόφωνα, σκισμένες αφίσες συναυλιών και καλώδια που μοιάζουν με κρεμασμένες χορδές κιθάρας. Κάθε του βήμα κάνει τα μέταλλα να ψιθυρίζουν ιστορίες, σαν να θυμούνται ακόμα τα χέρια και τα στόματα που τα άγγιξαν.
Πίσω από την αψίδα, απλώνεται ένας απέραντος κήπος. Χιλιάδες μικρά φαναράκια αιωρούνται στον αέρα, κρεμασμένα από δέντρα-νότες∙ οι κορμοί τους είναι φτιαγμένοι από παρτιτούρες και τα φύλλα τους τρεμοπαίζουν στον ρυθμό ενός αόρατου μετρονόμου που δεν βιάζεται. Το φως τους είναι ζεστό, σαν ανάμνηση.
Η ατμόσφαιρα μοσχοβολά από τη βροχή που μόλις σταμάτησε και έχει κάτι vintage.από παλιά βινύλια που γυρίζουν αργά σε ξεχασμένα πικάπ. Ο αέρας έχει ήχο, ακόμη κι όταν δεν παίζει τίποτα.
Στο κέντρο του κήπου, μια σκηνή χωρίς καλώδια ή ηχεία. Δεν τα χρειάζεται. Εκεί, οι φωνές που χάθηκαν από τον κόσμο των ζωντανών μαζεύονται για μία μόνο νύχτα. Μια νύχτα επιστροφής. Μια νύχτα μνήμης.
Ο Kurt Cobain σκύβει και ψιθυρίζει κάτι στο αυτί της Etta James. Εκείνη χαμογελά αργά, σαν να το περίμενε χρόνια, και του κλείνει το μάτι για να ξεκινήσει καθώς.. ο αέρας αρχίζει να τρίζει και το φως να πάλλεται.
Ο Kurt Cobain με ένα μεταφυσικό τρόπο φέρνει γύρω του τη μπάντα του.. τους Nirvana και ξεκινούν να παίζουν.. Come As You Are!
Λίγο πιο πέρα, ο Θάνος Ανεστόπουλος, ο Παύλος Σιδηρόπουλος και ο Θάνος Μικρούτσικος κρατούσαν το ρυθμό χτυπώντας τα δάχτυλα στα ποτήρια τους και τα πόδια τους στο έδαφος, όσο το Come as yοu are έπαιζε. Δεν λένε πολλά. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Ο χρόνος εδώ δεν μετριέται σε χρόνια, αλλά σε στροφές.
Δεν υπάρχουν χειροκροτήματα.
Και όταν το τραγούδι του Kurt Cobain τελείωσε.. μόνο σιωπή γεμάτη δέος — εκείνη τη σιωπή που έρχεται όταν κανείς δεν θέλει να διακόψει τη στιγμή.
Κάπου από το πιο σκοτεινό βάθος του κήπου μια καλλιτέχνιδα πλησιάζει αργά, με ιδιαίτερο λίκνισμα στο περπάτημά της, με την πανύψηλη κόμμωση, το παχύ eyeliner που θύμιζε την Κλεοπάτρα και τη rockabilly εμφάνισή της, να μην αφήνει αμφιβολία για την ταυτότητά της έστω και με τον χαμηλό φωτισμό απο τα πολυάριθμα φαναράκια.
Η Amy Winehouse πλησίασε τον David Bowie που παρακολουθούσε πίσω από ένα συνθεζάϊζερ αυτή την ιδιόμορφα απόκοσμη συναυλιακή συνύπαρξη, τον κοίταξε στα μάτια.. πάτησε με αρκετή δόση θηλυκότητας τα πλήκτρα για τις πρώτες νότες του τραγουδιού που ήθελε να ακουστεί, κι ο David Bowie της χαμογέλασε, σα να αποδέχθηκε να ακουστεί.. το Putting Out Fire!
Ο Μπλου προχωρά μέχρι το κέντρο. Γονατίζει, ακουμπά το Jukebox στο χώμα και επιλέγει μία μόνο νότα. Μια νότα που δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Δεν ανήκει σε κανέναν και ανήκει σε όλους.
Καθώς η τελευταία νότα σβήνει, ο κήπος σκοτεινιάζει ανεπαίσθητα. Τα φαναράκια χαμηλώνουν το φως τους, σαν να φοβούνται μήπως ξημερώσει. Οι σκιές των καλλιτεχνών μακραίνουν και μπλέκονται μεταξύ τους, δημιουργώντας σχήματα που μοιάζουν με παλιά εξώφυλλα δίσκων.
Ο Μπλου νιώθει το έδαφος να πάλλεται. Όχι από φόβο — από παρουσία. Οι φωνές δεν είναι πια σώματα, είναι αναμνήσεις που αρνούνται να χαθούν. Για μια στιγμή, ακούγονται όλες μαζί, σαν ψίθυρος από άλλο κόσμο, σαν ραδιόφωνο που πιάνει σταθμούς που δεν υπάρχουν πια στο χάρτη.
Ένα αόρατο ρολόι χτυπά μεσάνυχτα.
Οι φιγούρες αρχίζουν να ξεθωριάζουν, όχι με λύπη, αλλά με μια παράξενη γαλήνη. Ξέρουν ότι ακούστηκαν. Ότι για μία νύχτα, ήταν ξανά εδώ.
Ο Μπλου σηκώνει το βλέμμα στον ουρανό.
Τα αστέρια μοιάζουν με βελόνες πικάπ, καρφωμένες πάνω στο σκοτάδι.
Η γιορτή τελειώνει.
Οι φωνές επιστρέφουν εκεί όπου ανήκουν — όχι στη σιωπή, αλλά στη μνήμη.
Και ο κόσμος συνεχίζει, λίγο πιο γεμάτος απ’ ό,τι πριν.
Μια σειρά μουσικών ονείρων και αφηγήσεων.
Κάθε επεισόδιο είναι ένα ταξίδι με οδηγό
τον DJ Blue, σε μια περιπέτεια φαντασίας μέσα από ήχους, ρυθμούς και εικόνες.
Our Supporters
Υποστηρικτές
Join us
