Στην κορυφή, η πόλη ανοίγεται μπροστά του: Φώτα, Λέιζερ, Οθόνες.
Μια απέραντη θάλασσα από τεχνητό φως.
Ο DJ Μπλου ανάβει το ιδιαίτερο Μπλε jukebox του.
Ανάμεσα στους άϋλους δίσκους της Μπλε Βαλίτσας του, διαλέγει ένα βινύλιο που μοιάζει να έχει ταξιδέψει μέσα στον χρόνο. Δείχνει φθαρμένο, ταλαιπωρημένο, από τις στιγμές και τις μικρές ιστορίες που έχει συνοδεύσει μουσικά στη διάρκεια δεκαετιών.
Αλλά μέσα του κουβαλά κάτι που η πόλη έχει ξεχάσει.. Την ατέλεια, Το συναίσθημα, την ανθρώπινη στιγμή, τον ήχο της βελόνας που διαβαίνει τα πολυχρησιμοποιημένα αυλάκια του... με αυθεντικότητα και και με μία γλυκιά μελαγχολική νοσταλγία.
Ο δίσκος ξεκινά να περιστρέφεται μέσα στο Jukebox για να επικοινωνήσει το περιεχόμενό του.
Για μια στιγμή…η πόλη συνεχίζει τον τέλειο ρυθμό της και τότε..
η πρώτη μελωδία ξεφεύγει μέσα από τα μεγάφωνα.
Δεν είναι τέλεια. Έχει μια μικρή ρωγμή στον ήχο. Μια ανάσα.Ένα ανθρώπινο λάθος.
Η μελωδία πετά πάνω από τα φώτα της πόλης, περνά τις λεωφόρους, γλιστρά μέσα από τα παράθυρα των ουρανοξυστών και κατεβαίνει μέχρι τα υπόγεια. Η πόλη… παγώνει. Ένα παιδί σταματά να περπατά.
Χτυπά παλαμάκια άτακτα, χωρίς να κοιτά τα φώτα που του λένε πότε πρέπει.
Μια γυναίκα σπάει τον συγχρονισμό του δρόμου και στρέφεται σε έναν άγνωστο για να χορέψει.
Ένας ηλικιωμένος κλείνει τα μάτια του.
Και αφήνει ένα δάκρυ να κυλήσει — πρώτη φορά μετά από χρόνια που ακούει κάτι που δεν είναι «τέλειο».
Η μουσική εξαπλώνεται. Τα φώτα των πινακίδων αρχίζουν να τρεμοπαίζουν, σαν να μην αντέχουν να συμβαδίσουν με κάτι τόσο ζωντανό. Οι ρυθμοί της πόλης αρχίζουν να ξεφεύγουν από τον συγχρονισμό. Η κάμερα υψώνεται πάνω από τη μητρόπολη.
Και τότε συμβαίνει κάτι απρόσμενο.
Χιλιάδες άνθρωποι αρχίζουν να κινούνται ελεύθερα.
Άλλοι κλείνουν τα μάτια καθώς απολαμβάνουν τη στιγμή που κυλά μέσα τους και τους κυριεύει. Άλλοι χαμογελούν αμυδρά και κοιτούν γύρω τους για να δουν αν το νιωθουν κι άλλοι αυτό το συναίσθημα. Άλλοι απλώς σταματούν για πρώτη φορά… για να ακούσουν. Ο ρυθμός τους πλέον είναι ακαθόριστος. Αλλά γεμάτος ψυχή.