Ο Μπλου περνά δίπλα από παλιές ταπισερί, σκουριασμένες πανοπλίες και παράθυρα όπου η βροχή χτυπά ρυθμικά το γυαλί, σχεδόν σαν τύμπανα που κρατούν τον παλμό ενός ξεχασμένου τραγουδιού.
Και τότε τον βλέπει.
Στη μεγάλη αίθουσα του κάστρου, μπροστά σε ένα σβησμένο τζάκι, κάθεται μόνος ένας τροβαδούρος.
Τα ρούχα του είναι φθαρμένα, τα χέρια του κουρασμένα από τα χρόνια, μα η φωνή του κουβαλά κάτι αληθινό. Κάτι που δεν έσβησε ποτέ. Τραγουδά για μια γυναίκα που χάθηκε.Ίσως από πόλεμο.
Ίσως από χρόνο. Ίσως απλώς από τη ζωή. Κανείς δεν ξέρει.
«Οι λέξεις μου ταξιδεύουν ακόμα γι’ αυτήν…» λέει χαμηλά, χωρίς να σταματήσει να παίζει.
«Αλλά οι τοίχοι είναι οι μόνοι που θυμούνται το όνομά της.»
Ο Μπλου δεν απαντά αμέσως.
Αφήνει μόνο το jukebox του πάνω στο πέτρινο πάτωμα. Για μια στιγμή, όλα σωπαίνουν. Και ύστερα…
ένα βαθύς, ζεστός ήχος αναδύεται από μέσα του.
Σαν παλιό βινύλιο που ξυπνά έπειτα από αιώνες σιωπής.
Το λουτ του τροβαδούρου, αυτό το ιδιαιτερο έγχορδο μουσικό όργανο με τάστα, ενώνεται με έναν αργό μυστηριώδες απόηχο.
Μια μελωδία που ξεκινά μεσαιωνική… αλλά σιγά σιγά μεταμορφώνεται. Οι νότες αποκτούν ρυθμό. Ατμόσφαιρα. Παλμό.
Σαν το παρελθόν να συναντά το παρόν μέσα στην ίδια μουσική ανάσα.
Η αίθουσα αρχίζει να αλλάζει. Οι σκιές στους τοίχους κινούνται.
Οι φλόγες δυναμώνουν. Και ξαφνικά, το κάστρο γεμίζει ξανά ζωή. Όχι πραγματική ζωή. Αναμνήσεις.
Φαντάσματα από παλιές γιορτές εμφανίζονται γύρω τους. Ευγενείς χορεύουν αργά κάτω από το φως των δαδών. Κύπελλα σηκώνονται στον αέρα. Γέλια αντηχούν στις πέτρες. Μια γυναίκα με μπλε φόρεμα στριφογυρίζει μέσα στη μουσική και χάνεται πάλι σαν καπνός. Ο τροβαδούρος σηκώνει το βλέμμα του συγκλονισμένος.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια… δεν τραγουδά μόνος.
Ο Μπλου τον συνοδεύει χωρίς λέξεις. Με ήχους.
Με ρυθμούς που ενώνουν αιώνες μεταξύ τους. Η μπαλάντα γίνεται πιο μεγάλη. Πιο ζωντανή.
Σαν ένα μουσικό ταξίδι που ξεκινά από σκοτεινά κάστρα και φτάνει μέχρι σύγχρονες σκηνές γεμάτες φως, κιθάρες, ατμοσφαιρικά synths και φωνές που ακόμα τραγουδούν για αγάπη, απώλεια και μνήμη.