Μια ραδιοφωνική σειρά φαντασίας, όπου ο DJ Blue ταξιδεύει στο χώρο και στο χρόνο για να ανακαλύψει νέους ήχους και ιστορίες.
The Wandering DJ Blue Episode 33 - Το Τελευταίο Κομμάτι
Η νύχτα δεν είχε άνεμο. Μόνο μια αργή βροχή, τόσο απαλή που έμοιαζε περισσότερο με ανάμνηση παρά με νερό. Οι δρόμοι ήταν άδειοι.
Σαν να είχε συμφωνήσει ολόκληρη η πόλη να κάνει στην άκρη για να περάσει ένας τελευταίος ταξιδιώτης.
Και τότε εμφανίστηκε εκείνος. Ο DJ Μπλου.
Με το γνώριμο, Μπλε jukebox του στην πλάτη. Η μπλε λάμψη του ήταν πιο ήρεμη από ποτέ. Όχι αδύναμη. Μια ήρεμη δύναμη.
Περπατούσε χωρίς να κοιτάζει πίσω.
Στο πέρασμά του, ο κόσμος άρχισε να αλλάζει.
Οι τοίχοι γινόντουσαν κύματα. Τα φώτα γινόντουσαν αστέρια.
Οι σκιές άρχισαν να αποκτούν μορφή και υπόσταση.
Για μια στιγμή φάνηκε η Τεχνοπόλη των Beats.
Λίγο πιο πέρα η Έρημος των Σιωπών.
Έπειτα το Λιμάνι των Αναμνήσεων.
Το Δάσος των Ψιθύρων.. και τόσα άλλα μέρη, ταξίδια γεματα με συναισθήματα, συμπεράσματα, αισθήσεις, στιγμές που ακροβατούσαν ανάμεσα στο φανταστικό, στο μυστήριο, στο συμπαντικό και στη πραγματικότητα.
Οι δρόμοι όπου κάποτε περιπλανήθηκε. Οι γέφυρες που πέρασε.
Οι άνθρωποι που δεν γνώρισε ποτέ, αλλά τους άφησε μουσική.
Όλοι οι σταθμοί του ταξιδιού εμφανίζονταν για λίγα μόνο δευτερόλεπτα και έπειτα χάνονταν σαν να τους έπαιρνε μαζί της η βροχή. Ο DJ Μπλου δεν σταμάτησε.
Σαν να ήξερε ότι τα ταξίδια δεν επιστρέφουν ποτέ πραγματικά στα μέρη που ξεκίνησαν.
Ο DJ Μπλου με αργά βήματα που κουβαλούσαν μνήμες και συναισθήματα και με βλέμμα που ατένιζε ταυτόχρονα το παρελθόν, το τώρα, προσπαθώντας να μην αναρωτιέται για το μέλλον.. έφτασε σε μια μικρή πλατεία. Ακριβώς στο κέντρο της.
Εκεί ακούμπησε προσεκτικά το Μπλε jukebox του.
Άνοιξε το κρυφό καπάκι στο πάνω μέρος του.
Για πρώτη φορά μέσα του δεν υπήρχαν δεκάδες άϋλοι δίσκοι.
Υπήρχε μόνο ένας. Ένα μαύρο βινύλιο χωρίς τίτλο.
χωρίς όνομα καλλιτέχνη, ή συγκροτήματος. Χωρίς να γράφει πάνω του το πότε ούτε το λόγο που έπρεπε να παίξει.
Ήταν όμως σαν να περίμενε πάντοτε αυτή τη στιγμή.
Άγγιξε το βινύλιο απαλά.
Στη συνέχεια το έβαλε να παίξει..Στην αρχή... τίποτα.
Ή σχεδόν τίποτα. Μια ανάσα. Ένας μακρινός παλμός.
Ένα κύμα που μόλις γεννιόταν. Και ύστερα... άρχισαν να επιστρέφουν όλοι οι ήχοι που είχε συλλέξει τόσα χρόνια. Το πρώτο βινύλιο που καθάρισε με τα χέρια του.
Μια κιθάρα που αντήχησε σε κάποιο ξεχασμένο μπαρ.
Το γέλιο δύο φίλων που τραγουδούσαν χωρίς να τους νοιάζει αν το έκαναν σωστά.
Ο αέρας πάνω από μια θάλασσα. Η βροχή πάνω σε μια παλιά ταράτσα.
Μια παιδική φωνή που ανακάλυπτε για πρώτη φορά τη μουσική.
Οι νότες από τραγούδια που ένωσαν ανθρώπους που δεν θα γνωρίζονταν ποτέ.
Το παρελθόν. Το παρόν. Και κάτι... που δεν ανήκε ακόμη σε κανένα από τα δύο.
Όλα έγιναν μία μόνο μελωδία. Όχι η πιο δυνατή. Όμως η πιο αληθινή!
Η κάμερα —αν κάποιος παρακολουθούσε αυτή την ιστορία σαν ταινία— άρχισε να ανεβαίνει αργά.
Πάνω από την πλατεία. Πάνω από την πόλη.
Πάνω από τα σύννεφα. Η μουσική συνέχισε να ταξιδεύει.
Διέσχισε βουνά. Θάλασσες. Ηπείρους.
Και έπειτα... πέρασε εκεί όπου τελειώνουν οι χάρτες.
Ο ουρανός γέμισε μικρές μπλε ανταύγειες.
Σαν να άναβαν, μία μία, αόρατες συχνότητες.
Ο DJ Μπλου τις κοίταξε.
Για πρώτη φορά έμοιαζε να μην τις αναγνωρίζει ούτε ο ίδιος.
Σαν κάποιος... ή κάτι... να του απαντούσε από πολύ μακριά.
Το Mπλε jukebox του άρχισε να πάλλεται.
Όχι δυνατά. Σταθερά, Σαν καρδιά.
Η μπλε λάμψη του δεν έσβηνε. Μεταμορφωνόταν.
Οι παλιές διακοσμητικές γραμμώσεις στο κέλυφός του φωτίστηκαν για μια στιγμή, αποκαλύπτοντας λεπτές κρυφές γραμμές γεμάτες με σύμβολα από άλλους κόσμους ίσως, που δεν υπήρχαν ποτέ πριν. Ή μήπως υπήρχαν πάντοτε... και απλώς δεν είχαν φανερωθεί ακόμη;
Ο DJΜπλου άπλωσε το χέρι του αλλα δεν άγγιξε το Jukebox του.
Μόνο χαμογέλασε, σαν να ήταν κάποιο μήνυμα αυτό για εκείνον, σα να τον έκανε να συνειδητοποιήσει κάτι.. που μόνο εκείνος ήξερε.
Ο DJ Μπλου έβαλε το jukebox και πάλι στη πλάτη του.
Στράφηκε προς έναν στενό δρόμο που δεν υπήρχε πριν από λίγο.
Έκανε ένα βήμα. Έπειτα ένα δεύτερο.
Οι λάμπες της πλατείας έσβησαν μία μία.
Ο DJ Μπλου σταμάτησε για δευτερόλεπτα αναπνεόντας αργά.
Χωρίς να γυρίσει. Και αμέσως μετά συνέχισε να περπατά.
Το φως χάθηκε. Η πλατεία άδειασε.
Το jukebox δεν ακουγόταν πια. Μόνο μία τελευταία νότα έμεινε να αιωρείται.
Μια νότα που δεν εξηγούσε τίποτα.
Που δεν υποσχόταν κάτι, που δήλωνε όμως παρουσία για κάποιο δικό της λόγο.
Για μια στιγμή ένιωσε σα να χάνεται ανάμεσα στη πραγματικότητα και το φανταστικό για πολλοστή φορά στη διάρκεια των ταξιδιών του.
Κοίταξε τον δρόμο μπροστά του. Το μπλε φως άρχισε να μικραίνει.
Ώσπου έγινε μια μικρή κουκκίδα μέσα στη βροχή.
Μια σειρά μουσικών ονείρων και αφηγήσεων.
Κάθε επεισόδιο είναι ένα ταξίδι με οδηγό
τον DJ Blue, σε μια περιπέτεια φαντασίας μέσα από ήχους, ρυθμούς και εικόνες.
Our Supporters
Υποστηρικτές
Join us
