Η πόρτα του παλιού στούντιο έτριξε καθώς ο Μπλου την άνοιξε, σαν να δίσταζε κι εκείνη να τον αφήσει να μπει. Η ατμόσφαιρα μύριζε σα λιωμένο κερί, σα βροχή που μόλις είχε σταματήσει — εκείνη τη βροχή που πέφτει πάντα σαν κάτι να τελειώνει ή σαν κάτι να αρχίζει. Στον αέρα υπήρχε μια λεπτή σκόνη, σχεδόν αόρατη, που χόρευε στο φως μιας και μόνης λάμπας, σαν αναμνήσεις που δεν είχαν αποφασίσει αν ήθελαν να φανούν.
Το στούντιο έμοιαζε παγωμένο στον χρόνο. Στους τοίχους, αφίσες ξεθωριασμένες από συναυλίες που κάποτε έκαναν καρδιές να χτυπούν πιο γρήγορα. Καλώδια μπλεγμένα, σαν σχέσεις που δεν λύθηκαν ποτέ, διατηρώντας όμως τις συνδέσεις τους. Κι εκεί, στη γωνία, ένας άντρας με στρογγυλά γυαλιά και μανίκια σηκωμένα γύρισε και τον κοίταξε.
— «Άργησες» του είπε
Δεν ήταν μομφή. Ήταν διαπίστωση. Σαν να ήξερε ότι αυτή η νύχτα θα ερχόταν, όποτε κι αν συνέβαινε. Σαν να περίμενε όχι απλώς τον Μπλου, αλλά όλα όσα κουβαλούσε μαζί του.
Στο κέντρο του δωματίου, πάνω σε μια ξύλινη βάση, βρισκόταν μια παράξενη συσκευή. Έμοιαζε με jukebox, αλλά αντί για συνηθισμένα 45αρια βινύλια, είχε μεταλλικές πλάκες, χαραγμένες με περίεργα σύμβολα. Δεν ήταν γράμματα, ήταν παλμοί καρδιάς, υποσχέσεις, συναισθήματα, λόγια αγάπης και λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Όλα γραμμένα σαν σε μία γλώσσα άγνωστα κωδικοποιημένη, που δεν μπορούσε κάποιος να την διαβάσει, ο Μπλου όμως την αισθανόταν, σε κάθε της έννοια και και σε κάθε της συμβολισμό.
Κάθε φορά που η βελόνα του ιδιαίτερου αυτού jukebox ακουμπούσε επάνω τους, δεν αναπαρήγαγε απλώς ήχο. Ζωντάνευε συναισθήματα. ή μια καταιγίδα που θύμιζε δάκρια και χωρισμό. Άλλωτε πάλι ήταν σα να αναπαρήγαγε ένα βλέμμα προς κάποια ιδιάιτερα μάτια.. που κράτησε λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε για να είναι απλά τυπικό.. Και καθώς η βελόνα του jukebox "διάβαζε" νέα σύμβολα.. ένιωθες την ανάσα μιας πόλης που κοιμόταν αγκαλιά με τα όνειρά της, ή είχες την αίσθηση πως μια παιδική χορωδία τραγουδούσε στη μέση μιας πλατείας, για μια αγάπη.. που δεν ήξερε ακόμα τι σημαίνει να πονάς, από αυτή.. την ίδια την αγάπη.